پژوهش حاضر با طرح این مسئله که دعای چهاردهم صحیفه سجادیه چگونه با بهره‌گیری از زبان، گفتمان ستم و مقاومت را بازنمایی می‌کند، با رویکردی توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر چارچوب نظری تحلیل گفتمان انتقادی نورمن فرکلاف انجام شده است. هدف پژوهش، تبیین استراتژی‌های زبانی و گفتمانی در بازنمایی ستم، استغاثه و شیوه‌های مواجهه با آن در این دعای بنیادین است. روش تحقیق بر سه سطح تحلیل فرکلاف استوار است: توصیف (Description) برای بررسی ساختارهای واژگانی، نحوی و بلاغی؛ تفسیر (Interpretation) برای تحلیل ارتباط متن با فرایندهای گفتمانی و بینامتنیت قرآنی و ادعیه‌ای؛ و تبیین (Explanation) برای واکاوی رابطه دیالکتیکی متن با شرایط اجتماعی، فرهنگی و ایدئولوژیک عصر تولید آن. یافته‌ها نشان داد که متن با برجسته‌سازی دوگانه ظالم/مظلوم، تکرار واژگان کلیدی و تأکید بر کنش فعال الهی، ایدئولوژی عدالت‌محور و مشروعیت‌زدا از ظلم را بازتولید می‌کند. در سطح تفسیر نیز روشن شد که بینامتنیت گسترده با قرآن، دعا را در دل نظم گفتمانی دینی تثبیت کرده و آن را حامل کارکرد هویتی می‌سازد. در سطح تبیین، دعا با وارونگی سلسله‌مراتب قدرت و تعمیم رنج فردی به مطالبه جمعی، سازوکاری برای نقد اجتماعی و مقاومت معنوی ایجاد می‌کند. نتیجه نهایی آنکه ادعیه اسلامی، همچون این دعا، ظرفیت مهمی برای تحلیل‌های گفتمانی مرتبط با عدالت، قدرت و هویت دارند.