جنگ و پیامدهای آن صرفاً به تخریب‌های مادی و نظامی محدود نمی‌شود، بلکه ابعاد عمیقی از هویت فرهنگی، اجتماعی و اخلاقی جوامع را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. در این میان، هویت زنان ـ به‌ویژه در جوامع اسلامی ـ نقشی تعیین‌کننده در حفظ انسجام فرهنگی و فرایند بازسازی اجتماعی ایفا می‌کند. زن مسلمان، به‌عنوان محور خانواده و یکی از کنشگران مؤثر فرهنگی، در شرایط جنگ و پساجنگ می‌تواند در حفظ و انتقال ارزش‌ها، معنا‌بخشی به تجربه‌های رنج و تقویت سرمایه اجتماعی نقش‌آفرینی کند. با این حال، در بسیاری از مطالعات موجود، نقش زنان در جنگ عمدتاً در قالب قربانی‌بودن یا آسیب‌دیدگی مورد توجه قرار گرفته و ظرفیت‌های برخاسته از هویت دینی آنان در شکل‌دهی به مقاومت فرهنگی و بازسازی اجتماعی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است.
هدف این پژوهش، تبیین نقش هویت اسلامی زن در شکل‌گیری الگوی مقاومت فرهنگی و بازسازی اجتماعی در شرایط جنگ و پساجنگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با بهره‌گیری از روش توصیفی–تحلیلی انجام شده است. داده‌های پژوهش از طریق مطالعه اسنادی و بررسی منابع کتابخانه‌ای، شامل متون دینی، آثار علمی و پژوهش‌های مرتبط با حوزه‌های زن، جنگ، هویت و بازسازی اجتماعی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها نیز بر پایه چارچوب مفهومی مبتنی بر پیوند میان هویت اسلامی، مقاومت فرهنگی و بازسازی اجتماعی صورت گرفته است.
یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که هویت اسلامی زن دارای ابعاد اعتقادی، اخلاقی، فرهنگی و اجتماعی است که در شرایط بحران جنگ فعال شده و در قالب صبر و استقامت، معنا‌بخشی دینی به رنج، حفظ انسجام خانواده و مشارکت اجتماعی بروز می‌یابد. همچنین نتایج حاکی از آن است که «مقاومت فرهنگی زن مسلمان» به‌عنوان حلقه واسط میان هویت اسلامی و فرایند بازسازی اجتماعی عمل می‌کند و از طریق انتقال ارزش‌ها، تربیت نسل و تقویت پیوندهای اجتماعی، زمینه‌های بازسازی فرهنگی و اخلاقی جامعه را فراهم می‌سازد