این پژوهش به نقش زنان دهلران در بازخوانی هویت اسلامی از دوران مقاومت تا پساجنگ می‌پردازد. بررسی نسبت میان «جنسیت»، «مقاومت» و «هویت اسلامی» در مناطق مرزی، یکی از ضرورت‌های مغفول در مطالعات پساجنگ است. این پژوهش از نظرماهیت، درزمره تحقیقات کیفی است که با روش تحلیل مضمون و مصاحبه عمیق نیمه ساخته با ۳۰ نفر از بانوان پیشکسوت دهلران که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده بودند، گردآوری شد. مسئله بنیادین تحقیق، چگونگی بازتولید هویت ایمانی در مواجهه با چالش «سیالیت فرهنگی» و شکاف نسلی است. یافته‌ها نشان می‌دهد این بانوان با ارائه مصداقی از «الگوی سوم زن»، در سه ساحتِ «مدیریت خانواده در هجرت»، «پشتیبانی لجستیک» و «صیانت از انسجام مذهبی»، به کارگزاران اصلی پایداری مبدل شده‌اند. نتایج تحلیلی حاکی است که در عصر پساجنگ، این کنشگری از مقاومت سخت به «جهاد تبیین و بازسازی معنایی» تطور یافته؛ هرچند نفوذ رسانه‌های نوین، تداوم این هویت را با تهدید «گسست معنایی» روبرو کرده است. این نوشتار با عبور از رویکردهای توصیفی، مدل «پایداری هویتی در اقلیم مرزی» را به عنوان راهبردی برای بازسازی فرهنگی در گام دوم انقلاب ارائه می‌دهد.درنهایت، برضرورت پیوند میان اصالت های تاریخی ونیازهای فرهنگی جامعه امروز تاکید میکند.