این مقاله به بررسی مفهوم مقاومت رسانه‌ای زنان روزنامه‌نگار ایرانی در مواجهه با گفتمان‌های مسلط، سانسور ساختاری و روایت‌های تحریف‌شده می‌پردازد. مسأله اصلی مقاله آن است که زنان روزنامه‌نگار چگونه از طریق زبان زنانه، زاویه دید متفاوت، سبک نگارش خاص و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین رسانه‌ای، تلاش می‌کنند روایت‌های واقع‌گرایانه‌تری از وضعیت‌های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی جامعه ارائه دهند. قلمرو بحث این پژوهش، شامل تحلیل مفهومی مقاومت، بررسی پیشینه تاریخی مشارکت زنان در مطبوعات، نسبت جنسیت با فشارهای رسانه‌ای، و ابزارهای مقابله با محدودیت‌ها در بستر روزنامه‌نگاری حرفه‌ای است. مقاله با بهره‌گیری از طیفی از منابع فارسی و لاتین، نشان می‌دهد که زنان روزنامه‌نگار با کنش‌های آگاهانه، بهره‌گیری از ژورنالیسم داده‌محور و روایت‌سازی از درون، در برابر نظام مردسالار رسانه‌ای ایستادگی کرده و روایتی جایگزین و مؤثر ارائه می‌دهند که می‌تواند به بازتعریف قدرت در حوزه عمومی منجر شود.

بیان مسئله این پژوهش در چالش میان حقیقت و تحریف رسانه‌ای نهفته است؛ چالشی که در جامعه ایران، زنان روزنامه‌نگار با آن به‌طور ویژه مواجه‌اند